Burn-outverhaal van Jolien | lichaam stopt ermee

Boem. Ineens is het klaar. Het lichaam wil niet meer. De geest houdt er mee op. Al die tijd is het goed gegaan, ben ik doorgegaan, heb ik signalen genegeerd, gedacht dat het wel beter zou gaan. Maar nee, ik zit op de bank, mijn lichaam doet pijn, mijn ademhaling heb ik niet meer onder controle, ik kan geen één stap meer voor de andere zetten, tranen lopen over mijn wangen en ik weet niet waarom. Mijn geheugen laat me in de steek, elke regel die ik lees moet ik opnieuw lezen.

 

“Tijdens de intake kruip ik door het bos, kan nauwelijks vooruit”

 

Werken gaat niet meer, ik kan en wil de deur niet eens uitkomen, autorijden gaat ook niet meer. Nadat ik eerst enkele weken niets uit mijn handen heb gekregen, kom ik terecht bij BoFit. Ik wil hier uit, ik wil mezelf weer terug. Tijdens de intake kruip ik door het bos, kan nauwelijks vooruit en mijn blik beperkt zich tot een kring van tien centimeter rondom mijn voeten. En dan breek ik. Is dit het dieptepunt?

Twee keer in de week ga ik aan de slag met BoFit om mezelf weer op het goede pad te krijgen. De bosrijke omgeving helpt me ook daarbij. Het bos zwijgt, kraakt, piept en omarmt me als ik het nodig heb.

Mijn karakter zit me in de weg. Alles is leuk om te doen, en als ik iets oppak, kan ik het ook. Het moet ook perfect volgens de maatstaven die ik, en ik alleen, mezelf opleg. Ik leer dat ik mág doen in plaats van móet doen. Dat er niets mis is met dingen goed doen maar dat je daarin niet moet doorslaan. Zwarte scenario’s worden omgezet in minder zwarte scenario’s, de ademhaling wordt dieper en rustiger.

Langzaamaan richt ik mijzelf letterlijk en figuurlijk op en verruim ik mijn blik. Het tempo gaat omhoog, het wandeltempo wordt ingeruild voor een looppas en ik voel de omgeving om me heen. Samen met de conditie neemt ook mijn zelfvertrouwen toe.

De focus verplaatst zich van hoofd naar gevoel en ik krijg mezelf beetje bij beetje weer terug. Mijn conditie, geheugen, concentratievermogen, energie, creativiteit…  kleine stapjes, maar wel in de goede richting.

Na enkele weken radiostilte ga ik ook weer langs op kantoor. Gelukkig is mijn werkgever zeer meewerkend en geeft me alle ruimte. Het eerste kopje koffie, nog schuchter om me heen kijkend. Elke keer als ik weer op kantoor kom en het totaal aantal werkuren verhoog gaat het een stukje beter. En als het iets minder gaat dan weet ik wat mij te doen staat. Ik luister naar mezelf, neem een stapje terug om vervolgens weer een grotere stap vooruit te kunnen nemen.

Inmiddels ben ik weer volledig aan het werk. Ik bewaak mijn grenzen als een tijger haar welpen. Dit betekent niet dat ik niet nog eens in een onoplettend moment weer mijn grenzen overga. Maar ik heb nu de handvatten om mezelf weer terug te brengen op het juiste pad. Regelmatig reflecteren, rust pakken, naar buiten, geniet van de kleine dingen. Zelfreflectiemanagement noem ik het: op regelmatige momenten even een stap naar achter zetten en met een gepaste afstand kijken waar ik mee bezig ben. Zijn dit nog wel de juiste dingen? Laat ik de verantwoordelijkheden liggen waar ze horen te liggen? En het belangrijkste: ben ik nog wel lief genoeg voor mezelf? En hoewel ik misschien in de toekomst vast mezelf nog eens verlies, weet ik dat ik de middelen heb om mezelf weer terug te vinden en volop en met liefde en energie in het leven te staan.

Nieuwsbrief: De Burn-out Update

 Wekelijks burn-outnieuws in je postvakje!

Hoe leef je een gezond leven zonder stress- en burn-outklachten? Met blogs, nieuws, podcasts en burn-outverhalen uit de praktijk! Lees en leer hoe je met stress, werkdruk, fysieke en psychische klachten om moet gaan om het optimale uit jezelf te halen. Iedere maandag krijg je de Burn-out Update in je postvakje om jou helemaal op de hoogte te houden. Daar word je dus alleen maar beter van.

Q

logo Bofit burn-out specialist van Nederland

Ja, ik wil ook de BoFit Burn-out Update ontvangen!

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Meer burn-out ervaringsverhalen:

Burn-outverhaal van Judith | opgejaagd gevoel

Al jaren stond mijn lichaam onder spanning. Ik hield me bij iedere tegenslag altijd stoer en sterk. Dat stempel kreeg ik ook in de loop van de tijd, ik kon toch zeker niet toegeven dat ik niet altíjd stoer en sterk was? Daarnaast probeerde ik werkelijk alles onder...

Burn-outverhaal van Simone | niet meer vechten

Tja een burn-out. Het breekt je, je voelt je totaal onbegrepen en het lijkt alsof het nooit meer beter wordt. Het is een vreselijk harde les om te accepteren dat je blijkbaar heel hard bezig was om niet jezelf te zijn. Het accepteren dat de komende weken, maanden –...

Burn-outverhaal van Collin | bore-out

Het is in mei 2015 gebeurd. Er knapte iets in mijn hoofd met als gevolg dat ik bijna niet meer kon eten, afviel en paniekaanvallen kreeg met een paar keer hyperventilatie. Ik had veel last van druk op mijn borst en kreeg echt slapeloze nachten van de rare gedachtes...

Burn-outverhaal van Catharina | hoge toeren draaien

Alle ballen hoog houden. Dat kon ik, dat moest ik, dat deed ik altijd! Mijn werk was mijn leven. De leerlingen waren mijn kindjes. Ik werkte graag, hard en door. Ook thuis was alles altijd netjes. Ik moest van mezelf alles onder controle hebben. Ik kon niet rustig...